Sevan Nişanyan: Press cuttings

  Ο διανοούμενος Σεβάν Νισανιάν στην «Κ»: «Είμαι ένας μεγάλος άνθρωπος σε μικρό χωριό» Ο διανοούμενος Σεβάν Νισανιάν μιλάει στην «Κ», αναμένοντας την τελική απόφαση σχετικά με την απέλασή του «Η δικαστική απόφαση λέει πως μπορώ να πάω σε όποια χώρα θέλω, απλώς όχι στην Ελλάδα. Το χαρτί της Αστυνομίας λέει πως θα με στείλουν είτε στην Αρμενία ή στη χώρα από την οποία ήρθα, χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν αυτό σημαίνει Ιταλία ή Τουρκία», δηλώνει ο κ. Νισανιάν. Ηλιάνα Μάγρα 11.01.2022 • 14:04     Στις 14 Ιουλίου 2017 ο διανοούμενος Σεβάν Νισανιάν απέδρασε από την Τουρκία, έχοντας περάσει ήδη 3,5 χρόνια σε πέντε διαφορετικές τουρκικές φυλακές. Φυλακίστηκε το 2013 για παραβάσεις που αφορούσαν τα επισκευαστικά έργα που έκανε στο χωριό Σιρίντζε, Κιρκιντζές στα ελληνικά, το χωριό όπου γεννήθηκε η Διδώ Σωτηρίου, το χωριό στο οποίο ο ίδιος έχτισε μέχρι και τον τάφο του, πριν φυλακιστεί και αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Τουρκία. Η ποινή του αρχικά δεν ξεπερνούσε τους οκτώ μήνες φυλάκιση...

  Welcome to the end of democracy A rising tide of money and administrative power defines the rising autocracy We bemoan autocracies in Latin America, the Middle East, Africa, Russia and China but largely ignore the more subtle authoritarian trend in the West. Don’t expect a crudely effective dictatorship out of Orwell’s Nineteen Eighty-Four: we may remain, as we are now, nominally democratic, but be ruled by a technocratic class empowered by greater powers of surveillance than those enjoyed by even the nosiest of dictatorships. The new autocracy rises from a relentless economic concentration which has engendered a new and fabulously wealthy elite. Five years ago, around four hundred billionaires owned as much as half of the world’s assets. Today, only one hundred billionaires own that share, and Oxfam reduces that number to a mere twenty-six. In avowedly socialist China, the top one per cent of the population holds about one-third of the country’s wealth, up from 20 per cent two d...

My meeting with the Durham  University mob My abiding memory of this fairly appalling year is of the face of the young student at Durham University who shouted ‘Disgusting!’ at me as I left the main college building. This followed a very short speech I’d given to about 250 students but which, I suspect, he hadn’t heard because he’d probably walked out before it began. That, incidentally, is one of the reasons this story in which I find myself took a comparatively long while to break. The speech was on a Friday evening — but it wasn’t until Monday, at the earliest, that the lefties got themselves into a real lather. Until then it had simply been a speech at which a very small minority of students had walked out before it began, neatly choreographed, for the simple reason that I was giving it. Only later did they read what I’d said and thus duly got themselves properly aerated. Can I suggest to the lefties that this is an object lesson? It is far better to stay and listen to someone ...

  Les  États-Unis ne restent jamais humbles longtemps. Un mois après leur déroute afghane, l’ordre impérial est rétabli. La gifle que Washington vient d’infliger à Paris en témoigne. Un mois   ? Même pas. À peine les talibans venaient-ils de s’emparer de l’aéroport de Kaboul que les néoconservateurs ressortaient de leurs tanières. L’Occident avait «   perdu l’Afghanistan   »   ? Il fallait donc qu’il réaffirme sa présence partout ailleurs pour faire comprendre à ses rivaux stratégiques, la Chine et la Russie en particulier, qu’il ne reculerait pas devant le prochain combat.  «   La guerre n’est pas finie,   résuma le sénateur Mitt Romney, ancien candidat républicain à l’élection présidentielle .  Nous sommes plus en danger qu’avant. Et nous allons devoir investir davantage pour garantir notre sécurité  ( 1 ) .   »  Après avoir répandu le chaos au Proche-Orient, les États-Unis tournent donc leur regard vers le Pacifique et ...

Late one afternoon this past August, Shakira heard banging on her front gate. In the Sangin Valley, which is in Helmand Province, in southern Afghanistan, women must not be seen by men who aren’t related to them, and so her nineteen-year-old son, Ahmed, went to the gate. Outside were two men in bandoliers and black turbans, carrying rifles. They were members of the Taliban, who were waging an offensive to wrest the countryside back from the Afghan National Army. One of the men warned, “If you don’t leave immediately, everyone is going to die.” Shakira, who is in her early forties, corralled her family: her husband, an opium merchant, who was fast asleep, having succumbed to the temptations of his product, and her eight children, including her oldest, twenty-year-old Nilofar—as old as the war itself—whom Shakira called her “deputy,” because she helped care for the younger ones. The family crossed an old footbridge spanning a canal, then snaked their way through reeds and irregular plots...